Unikaj niedowagi

Chociaż otyłość w wieku średnim zwiększa podatność na chorobę Alzheimera, nieplanowana utrata wagi około sześćdziesiąte­go roku życia także może być prognostykiem wystąpienia tej choroby w przyszłości.

Badacze z Mayo Clinic odnotowali utratę wagi u kobiet co naj­mniej na dziesięć lat przed zdiagnozowaniem demencji. W badaniach wzięły udział kobiety o zbliżonej wadze ciała (średnio 63,5 kg). Zaob­serwowano, iż te, które w późniejszym wieku zachorowały na demen­cję, w ciągu trzydziestu lat stopniowo traciły na wadze; w momencie postawienia diagnozy ważyły średnio niemal 5,5 kg mniej niż kobie­ty, u których nie stwierdzono objawów alzheimera. Waga kobiet, któ­re zachorowały w późniejszym wieku, spadła do nieco ponad 61,5 kg – dziesięć lat przed ujawnieniem się symptomów chorobowych, oraz do 58 kg – w momencie postawienia diagnozy. Kobiety, u których nie stwierdzono demencji, utrzymywały stałą masę ciała w ciągu tego sa­mego okresu.

Doktor James Mortimer z University of South Florida twierdzi, że utrata wagi najwyraźniej związana była nie z zaburzeniami odży­wiania się lub ograniczeniem spożycia pokarmów z powodu zmian w funkcjonowaniu poznawczym, lecz z wystąpieniem zmian patologicznych w mózgu. Badania, które przeprowadził w grupie kobiet w podeszłym wieku, dowodzą, iż niewyjaśniona utrata wagi wiązała się ze znaczącym pogorszeniem funkcjonowania mózgu. Wnioskuje on, iż „biorąc pod uwagę, że do chwili wystąpienia demencji upłynęło bardzo dużo czasu, wysoce prawdopodobne jest, że utrata wagi w wyraźny sposób wiąże się z procesem rozwoju choroby Alzheimera”.

Jak wykazały wyniki badań przeprowadzonych na Washington University, w miarę jak nasilają się procesy patologiczne w mózgu, wskaźnik utraty wagi jest coraz wyższy, a jego wartość ulega podwo­jeniu na rok przed wykryciem pierwszych symptomów. Zdaniem dr Tiffany Hughes z University of Pittsburgh School of Medicine na­gła i niezamierzona utrata wagi po siedemdziesiątym roku życia mo­że trzykrotnie zwiększyć ryzyko wystąpienia demencji. U osób z nad­wagą lub otyłych ryzyko takie jest jeszcze wyższe. Nie oznacza to, że nadwaga jest korzystna, ale nagła utrata wagi w późniejszym wieku może być sygnałem ostrzegającym o zbliżającej się demencji, na dłu­go przed wystąpieniem pierwszych jej symptomów.

Wniosek: otyłość w średnim wieku stanowi czynnik ryzyka de­mencji, podczas gdy utrata wagi w późniejszym wieku może być wczesną oznaką zmian zachodzących w mózgu i zwiastujących cho­robę Alzheimera. Wiodący autorytet, dr Rachel A. Whitmer z Kaiser Permanente s Division of Research, twierdzi, że wskaźnik masy ciała (BMI) poniżej 18,5 u osoby w starszym wieku stanowi czynnik ryzy­ka choroby Alzheimera.

 

Co robić? Ponieważ stopniowa lub nagła niezamierzona utrata wa­gi może być skutkiem zmian patologicznych w mózgu, należy na nią zwrócić uwagę i niekoniecznie traktować jako oznakę zdrowia. Jeśli z niewiadomych przyczyn po sześćdziesiątym roku życia straciłeś na­gle na wadze, porozmawiaj o tym z lekarzem. Czy celowe odchudzanie się w późniejszym wieku jest wskazane? Niektórzy lekarze i badacze odpowiadają przecząco. Obawiają się oni, że utrata wagi może prowa­dzić do zespołu słabości, a nawet przedwczesnej śmierci, na co wska­zują wyniki niektórych badań. Eksperymenty przeprowadzone nie­dawno na Wake Forest University wykazały jednak, że ryzyko śmierci w ciągu kolejnych ośmiu lat u osób ze stwierdzoną w starszym wieku nadwagą, które za pomocą ćwiczeń celowo straciły na wadze (śred­nio o 4,5 kg) zmniejsza się o 50 procent. Wyniki te świadczą o tym, że prawidłowo przeprowadzone odchudzanie jest korzystne nawet u osób w starszym wieku. Nie należy jednak przesadzać. Zespół sła­bości w starszym wieku (chudnięcie, zwłaszcza z powodu utraty masy mięśniowej; słaba siła uścisku; spowolnienie chodu; ogólne mniejsza aktywność fizyczna i wyczerpanie) stanowi poważny czynnik ryzyka gwałtownego pogorszenia się funkcji poznawczych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.